20 Şubat 2011 Pazar

sen bilirsin

Sustum ! ( defne'nin anısına)

Biliyor musun ,giderken sana aşıkdım ben,

bir yandan dilimde o tekerleme bir yandan gözyaşlarımın içime aktığı ılık ılık saniyeler tükenmek bilmedi..

yani aslında sen bitti sanıyosun da ben hala aşığım sana.



Biraz üşüdüm ilk başta yolculuk çok uzun sürdü,yorgnum.

sence kısadır tabii o kadar umursamazsın ki senin için göz açıp kapayıncaya kadar geçer herşey bilirim.



Seviyorum seni,ve artık hiç geri alamayacağım cümlelerim var,

belki kıskandın aslında o sözleri bana söylerken.

Kalbim kırılmadı,korkma.

Hiç geri alamayacağım bir senim var,

hiç geri alamayacaksın seni benden,

küsmedim sustum sadece.

Ses duymayacaksın artık benden.



Bi göz açıp kapama anında sen de gelirsin bana.

Her şey o kadar ani ki bu tarafda.

Görünce sen de şaşıracaksın,Çok güleceksin hatıralarımıza...



GECEYE KARIŞIRKEN SENİ SEVİYORDUM BEN.

Bedenimi yıkarken eller,dualar dökülürken dillerinde,ruhum çıkarken bedenimden.

Sana hala aşığım ben.



Ölme sevgilim peşimden.

Senin için gidiyorum ben.





aShLeY

.Wednesday, 02 February 2011 at 22:42.

Eskisi gibi...


Eski yaralar acıtmıyor baktım ki;

eskiden sevdiğim şeyleri anımsıyorum.

Anlatıyorlar bır ASLI bana.

Aslını bilmediğim yalanlar gibi geliyor kulağıma.

İnanasım gelmiyor esasen,artik eskisi gibi aptal olamıyorum.

Her şeyi bilmek bir lanet; artik kendimi kandıramıyorum.

Biraz mutlu olmak için cahil kalmak gerekmiş meğer.

Okudukça insanları daha da yıkılıyorum .

İçi boş heybetli binalara benziyor, bir hatayı anımsatıyor sırça darbeleri .

Gözümü alıyor!

Biraz mayi ıçmişçesine kayip oluyorum masallarında dunyanin,

ben kim mıyım?

Tanıyamıyorum,artik eskisi gibi sevmiyorum.

Eskiğım ve hıçbır yalnızlık sohbeti ilaç olmuyor sınemdekı kocaman yaraya ve her yanlışlık muhabbeti sürüklüyor daha derin kuytulara.

Daha olgunum.

Yani senin anlayacağın hırçin, küs,
sebepsiz ve kendimle kavgalıyım.

Olmazken çok istediğim çocuğuma şımdı hıç sahip olmak istemediğimı anladım,yani senin anlayacağın ;dün sana aşık olduğumu sandım.

İnanıp bana sarılsaydın üzülecektin belli.

Bak , korktuğun başına gelmedi.

Eskiden sevdiklerimi şımdı hatırlamıyorum.

Damak tadım;alışkanlıklarım, kıyafetlerım, hobilerim,
hoşlandıklarım değişti.

Ne evlilik ne aşk ne çocuk umrumda artik.

Kısaca ben yalnızlığa, beni yalnız bırakmana alıştım...
Beni yoksaymana alıştım... !

Senden başkasına dokunmamaya,korkuların ardında saklanmaya ,
giderek gozumde ufacık kalmana,tek başına yaşlanmaya alıştım.

Başka türlüsünü sevmiyorum ,

tıpkı hiç kullanılmamiş yatak ,örtüleri,naftalınlenmış gecelıkler
ve bir sevdanın yazılmamış sayfalarında sararan
beyaz bir elbise eskisi gibi...





aShLeY Wednesday, 19 January 2011 at 14:10

not


Daha durmam gari buralarda

5 dakika bile bekleme beni gelmeyeceğim.

En büyük gemiye biner giderim.

Dünyayı dolaşmakdı hep istediğim.

Gidip kendime pembesinden hayaller gerçekleştireceğim.

Ben artık senin üzgun,yorgun,yaşlı ve korkak bedenine yerleşmeyeceğim.

Kimde kaybettinse kendini onda bul yiğidim.

Dünya kaç bucakmış öğrenirsin,

ben geriye kendim olarak dönmeyeceğim!

uyumak-uyanmak !




Telefon çalınca hala ikimizin resmi çıkıyo ,sen arıyosun ya;


bir de müziği var tabi sana ait,klşisel yani birazsen özeldin ya.


elim ayağım titremeye başlıyor,

sesim çıkıyo mu diye kontrol etmeye çalışıyorum;


''tanrım ;aramazdı bu,ne diyeceğim ona?''


kendi kendime kızıyorum ;

sarılıp telefona açar açmaz seni çok özlediğimi söylemek istiyorum;

hemen gözlerim nemleniyor ,



küçük çocuklar gibi salya sümük burnumu çekiyorum..''ne var?'' diyorum ;

ne bu drama?



öfkeni anımsıyorum şimdi,

sesimi duyunca daha da hiddetlenir biliyorum



böyle iyiydi sanki alışmıştımda sensizliğe;

yastığımı sen diye sevmemeye,

bir gün''de ne kadar alışılabilirse!



bir mesaj la terk etmene alışmıştım sanki bu huyun du senin,

anlatmadan giderdin...



hiç olmamış gibi yapardın,

söylememiş gibi derdin...



''hiç sevmedim, istemedim,

o sözleri ben söylemedim..''



Kahramanlık öykülerin bitmezdi,bir açıldımı uzaydan zor inerdi yüreğin.

devam eredi cesaretli şovalyenin maceraları;

kalkan olurdu bana,göğüs gererdi,'aşk' derdi evimize gidelim,

birlikte büyüyelim...



Hep anı hikayeyi herkesden dinledimkorktunuz da sevgimden,

yanımda olmadınız ya,

tek başına büyüdüm bensiz hiç yoktunuz ya...



Ne kadar da çabuk alıştım sesinin kaybolmasına ;

her gün kulağımı yakan telefon konuşmalarımdan.



seninle konuşmamaya,

tek başıma yemek yemeye alışıverdim birden..



makyaj yapmamayı,

yeni pijamalarımı başka bir hiç için saklamayı eskisi gibi aynaları kaldırmayı planlamışım hemen;

hani sen hiç yoktun ya önceden,belkide ondan..........



Dün ,bir hışımla aşşağı attığım resimlere bakıyorum ;
kaybolan zamana inat ne kadar da gerçekler...



mesajların var...hatıralarım var...şahitler var...
şarkılar,şehirler,hava alanları otobüs garları ,yazlık mekanlarııı...
senin yakınların,benim yakınlarım,
hatta uzaklarımız bile bizi bizden çok sahiplenmişler...
kulaklarımda çınlayan fasaryalar...



o ruhlarımızın birleştiği gecelerden,
ağzımı açmasam bile beni anladığın anlardan eser yok ,
yalancı sevişmeler ve sarhoş öpüşlerdi onlar.

Tütünden ,gecenin sert rüzgarından ve biraz yazın tatlı aşk kokusundandı yaşananlar...



Şimdi şu halimize bak;

ben yatakta iki büklüm bir zavallı,

sen öyle masanın üzerinde yanıp sönen bir telefon ışığısın...



Biliyorum gelip kollarımdan tutup sarılmayacaksın,sen hiç yoktun ki zaten...



Tarihtede böyledir,hayaller gerçek olmaz,

ete kemiğe bürünüp canını yakamaz...

kabuslarımdan birisin belki,



gecenin ortasında uyanıp fark ettim de belki ben uydurdum seni...


sen,hiç yoksun ki zaten...Sunday, September 28, 2008

ufacık kalıyorum.


Seninle yaşlanmak değil dileğim benden kaçma,

Kortuğun her neyse ben daha çok korkuyorum... senden.

Yaşlandığımda hatırlanmaya değer bir kaç anımız olsun yeter.

Tek istediğim biraz zaman...çok geç olmadan...
çünkü geç kalıyoruz birbirimize ama genç kalamıyoruz beyzadem.

Bir sabah rüzgarının huzurunu ve bir gece karanlığında birlikte bir kayboluşu...



Ebedi kılarız kalbimize biz mazide bırakacağımız bu tutuluşu,

Sen bana bakma ben ağlamıyorum...sen yokken ne mümkün yaşama dair bir kıpırtıya tepki vermek,

bir adama arzulanmak,bir duyguyu hissetmek,

değil mi ki umursamıyorum.

sen bana bakma ben korkuyorum...
sensiz kalmakdan değil yalnız kalmamak için bir yabancıyla olmakdan!

Şimdi; bunu kime yazdı diye kendine sorma,

''seni seviyorum''

ağzımdan kaçırdım sana bunu ben biliyorsun...

ama sen olmadan ,

yerine kimseyi koymadan,

kimseye dokunmadan nasıl yaşıyorum ve belki gelmezsin

belki biz diye bir şey de olmaz ama hala nasıl yaşarım;

aklımı sana kaçırmama ne kadar kaldı bilmiyorsun ?



Sen bana sarılınca ufacık oluyorum

sanki bir küçük çocuğum yeniden,

gözlerimde aptal bir ışıltı ve dudaklarımdaki o şapşal gülümseme

çıkmıyor günlerce yüzümden,

ne kadar çok yıkıyorum oysa ,bilmiyorsun.

Orada birilerine sarılıp yalancı gülüşlerini harcarken aslında

kalbimi avuçlarında eziyorsun.

Sen bana her bakışında ben yok oluyorum,

ufacık tefecik bir kız çocuğu var karşında;

makyajıma ,saçıma ,

saatlerce doğru olanı bulmaya çalıştığım kıyafetimin uyumuna bakma.

Ben konuşmayı beceremeyen utangaç ve saf küçük bir kızım

dilinle kandırıp yüreğinle yaralayabileceğin yaştayım,vurma artık.



Sen, çakmak gibi gülümseyen kara gözlerinle

bana bakma; ben ufacık oluyorum...



Sana duyduğum bu aşkın verdiği hicab yanında ben;

ufacık kalıyorum!





aShLeY '10



Saturday, 16 October 2010 at 02:43