
Seninle yaşlanmak değil dileğim benden kaçma,
Kortuğun her neyse ben daha çok korkuyorum... senden.
Yaşlandığımda hatırlanmaya değer bir kaç anımız olsun yeter.
Tek istediğim biraz zaman...çok geç olmadan...
çünkü geç kalıyoruz birbirimize ama genç kalamıyoruz beyzadem.
Bir sabah rüzgarının huzurunu ve bir gece karanlığında birlikte bir kayboluşu...
Ebedi kılarız kalbimize biz mazide bırakacağımız bu tutuluşu,
Sen bana bakma ben ağlamıyorum...sen yokken ne mümkün yaşama dair bir kıpırtıya tepki vermek,
bir adama arzulanmak,bir duyguyu hissetmek,
değil mi ki umursamıyorum.
sen bana bakma ben korkuyorum...
sensiz kalmakdan değil yalnız kalmamak için bir yabancıyla olmakdan!
Şimdi; bunu kime yazdı diye kendine sorma,
''seni seviyorum''
ağzımdan kaçırdım sana bunu ben biliyorsun...
ama sen olmadan ,
yerine kimseyi koymadan,
kimseye dokunmadan nasıl yaşıyorum ve belki gelmezsin
belki biz diye bir şey de olmaz ama hala nasıl yaşarım;
aklımı sana kaçırmama ne kadar kaldı bilmiyorsun ?
Sen bana sarılınca ufacık oluyorum
sanki bir küçük çocuğum yeniden,
gözlerimde aptal bir ışıltı ve dudaklarımdaki o şapşal gülümseme
çıkmıyor günlerce yüzümden,
ne kadar çok yıkıyorum oysa ,bilmiyorsun.
Orada birilerine sarılıp yalancı gülüşlerini harcarken aslında
kalbimi avuçlarında eziyorsun.
Sen bana her bakışında ben yok oluyorum,
ufacık tefecik bir kız çocuğu var karşında;
makyajıma ,saçıma ,
saatlerce doğru olanı bulmaya çalıştığım kıyafetimin uyumuna bakma.
Ben konuşmayı beceremeyen utangaç ve saf küçük bir kızım
dilinle kandırıp yüreğinle yaralayabileceğin yaştayım,vurma artık.
Sen, çakmak gibi gülümseyen kara gözlerinle
bana bakma; ben ufacık oluyorum...
Sana duyduğum bu aşkın verdiği hicab yanında ben;
ufacık kalıyorum!
aShLeY '10
Saturday, 16 October 2010 at 02:43
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder